شهر دلخواه من، مردمانی صبور دارد

ارسالی از: علیرضا صائبی-تهران

احساس مي‌كنم همشهريان عزيز من در امور روزمره زندگي عجله دارند.
فرقي نمي‌كند چه كاري … رانندگي يا حتي خوش‌گذراني … حتي براي ديدن فيلم در صف كنترل بليط!
بعضي آنقدر عجله دارند كه وقتي صبح‌ها سر كار هستند، به كار دوم خود مي‌انديشند … وقتي در كار دوم هستند به برخوردهاي شب و مسائل منزل … وقتي در منزل هستند به مسائل كاري فردا

پیشنهاد: به نظرم مي‌رسد خوب است مسئولين كارگاه‌ها و سازمان‌ها، ساعات كار همكاران خود را بصورتي موثر مديريت نمايند …
بصورتي كار به ايشان ارجاع دهند كه در زمان كار نياز باشد همه حواس خود را به انجام آن كار جمع كنند …
از سوي ديگر خوب است اگر همه ما سعي كنيم هر روز صبح برنامه آن روز را روي كاغذ يادداشت كنيم و تا شب بر اساس آن عمل كنيم …
حتما موثر خواهد بود …
البته اين‌ها راه‌حل‌هاي ساده‌اي است كه به نظرم كمي همشهريانم را از تشويش ذهني رها مي‌سازد … اما براي درمان عجله ناچاريم دست به دامن مسئولين شويم تا كمي مسائل كم ارزش‌تر مثل حرص پول يا استفاده از تمام حق فردي (در مقابل گذشت يا همدلي) يا مواردي از اين دست از دامان افكار مردم رخت بربندد كه راه ساده‌اي نيست و پيش‌نياز آن اينست كه مسئولين خود آرام باشند كه متاسفانه ملتهب هستند و ناآرا

 

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *