شهر دلخواه من، شهری برای همه

ارسالی از لعیا سما- تهران

۱- درخصوص رفاه حال شهروندان، بهتر نیست آبخوری یا سرویس بهداشتی، نمازخانه…در داخل ایستگاه‌های مترو بعد از گیت های ورودی باشه و شهروندانی که مسافت و ایستگاه های زیادی رو با مترو طی می‌کنند مجبور نباشند برای رفع نیازشون ازایستگاه مترو خارج بشند و دوباره کارت بزنند وهزینه بپردازند آیا برای استفاده این امکانات باید هزینه کرد هم از لحاظ زمانی هم مالی. برای کهنسالان ویا کودکان طی طریق کردن های طولانی برای استفاده از آبخوری،سرویس بهداشتی یا ….سخت است و بسیاری مواقع باعث ترجیح استفاده از وسایل نقلیه‌ی دیگر می‌شود.

۲-ایجاد حس همدلی و نوع دوستی وانعطاف پذیری در مقابل مسائل شهری در میان شهروندان و از بین بردن دیوار احساس بی تفاوتی شهروندان نسبت به آینده شهری که در آن زندگی می‌کنند‌.۳-در نظر گرفتن رفاه تمامی اقشارجامعه

پیشنهاد: راه حل۱: اگر قرار دادن برخی از این امکانات حداقلی در داخل ایستگاها بعد از گیت ها از سوی ناوگان حمل ونقل ریلی هزینه بردار است میتوان ازشهروند به ازای استفاده از آن مبلغی متناسب دریافت کرد نه اینکه او را مجبور کرد که از مسیر خود خارج شده و وقت و مبلغی معادل مبلغ بلیط مترو را هزینه کند وموحب نارضایتی او شود.

راه‌حل2: نصب واستفاده از نمایشگرهای صوتی وتصویری در پارک‌ها بوستان‌ها برای نشان دادن وقایع فرهنگی، سیاسی، ورزشی مهم و مورد علاقه مردم. اجرای تئاتر زنده، برنامه های نمایشی وشاد متناسب بافرهنگ و،…در مکانهای باز تفریحی. برپایی جشنواره های سنتی ملل در حوزه های مختلف و آشنایی شهروندان با فرهنگ‌های مختلف و بالا رفتن سواد اجتماعی. تعامل آسان و بدون تشریفات شهروندان و دیدار هفتگی و حضوری آنان با دست اندرکاران حوزه یا منطقه شهری خود. آگاه‌سازی شهروندان از مسائل و گره‌های شهری و ایجاد حس مسئولیت در آنها از طریق تبلیغات و آموزش های سمعی و بصری و رسیدن به راه حل های چند جانبه و کاربردی .

راه حل۳: در مکانی همانند مترو که اختصاص دادن و دایرکردن و اجاره دادن مکانی بعنوان مغازه های عطر فروشی و…کتابفروشی و بوفه‌های اغذیه زیر نظر شهرداری، مقرون به صرفه و درآمدزاست بی‌کیفت خواندن وتقلبی بودن و القای این حس که خرید از دستفروشان مترو، به اصطلاح کلاه رفتن بر سر شهروند است فارغ از درست و غلط بودن آن، حتی اگر بدلیل ممانعت از هرج ومرج و به‌دلیل امنیت و..‌ویا حتی نداشتن صرفه اقتصادی برای شهرداری و ناوگان حمل ونقل عمومی باشد بازهم شیوه‌ی کارآمدی نیست. بالاخره هر دو (دستفروش،خریدار) شهروند محسوب می‌شوند و باید به‌ فکر راه حلی چندجانبه بود مثلا ایجاد و اختصاص دکه‌های سیار یا فضایی محدود در داخل واگن‌های مترو که سبب نظارت حداقلی در محتوا و کیفیت می‌شود، یا ایجاد بستری برای فرهنگ‌سازی مسئولانه نه غرض ورزانه…درخصوص مضرات دستفروشی در ایستگاه های مترو.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *