شهر دلخواه من شهری برای همه جانداران

ایده‌پرداز: محبت رضوانی-اصفهان

زاینده‌رود ۱۱۸اُمین اثر طبیعی است که توسط سازمان میراث فرهنگی در بهمن ۱۳۸۹ در فهرست میراث طبیعی ایران قرار گرفت، اما هم اکنون از این میراث چیز زیادی باقی نمانده است. زاینده رود که شاهرگ اصلی شهر تاریخی اصفهان است، قبل از ورود به این شهر خشک می شود. بحث در مورد استفاده بی رویه از آب در زمینه صنعت و کشاورزی در منطقه امر جدیدی نیست و همه به ضرر و زیان های جبران ناپذیر خشکی زاینده رود از جمله کاهش توریست پذیری شهر، از بین رفتن مکان اصلی تفریح و گردهمایی مردم شهر، آسیب به پی و سازه پل های تاریخی و … واقفند.
اما ما انسان ها تنها موجودات زنده روی کره زمین نیستیم و این میراث طبیعی صرفا به گونه ما تعلق ندارد. شاید (بر فرض محال) بتوان با ارائه آمار و ارقام لزوم استفاده از آب زاینده رود و انحراف آن را از مسیر طبیعی اش برای سایر انسان ها توجیه کرد، اما نمی توان برای سایر گونه های گیاهی و جانوری هم تصمیم گرفت!
خشکی زاینده رود جان هزاران هزار آبزی را گرفته است. اصفهان سابق بر این همواره یکی از مقاصد مرغان مهاجر در فصل سرد بوده است اما اکنون این پرندگان در کنار زاینده رود خشک فرود می آیند و با بهت به اطراف می نگرند و بسیاری نیز در این شهر جان می دهند. همین تغییر به ظاهر ساده اکوسیستم طبیعی منطقه را دچار تحول کرده است و مرز این دگرگونی حتی از مرزهای جغرافیایی ایران هم فراتر می رود.

بحران آب، بحرانی جدی و انکار ناپذیر است اما نباید راه حلی برگزید تا مشکلات بیشتری بیافریند. با جانمایی صحیح صنایع سنگین و ارتقای سطح تکنولوژیک می توان میزان قابل توجهی از آب زاینده رود را به مسیر اصلی اش بازگرداند. همچنین برای مصارف کشاورزی منطقه می توان از روش های نوین از جمله تصفیه فاضلاب شهری و … استفاده نمود. حتی می توان با تمهیداتی برای کفسازی زاینده رود، عمق آن را کاهش داد تا میزان آب کمتری در سطح مقطع آن در حال گذر باشد. در هر حال باید مد نظر داشت که کره زمین تنها خانه انسان ها نیست. ما باید مدافع حقوق سایر جانداران نیز باشیم.

2222252
20140326_1853526

111511

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *