من، شهرم را “برای استفاده همگان” می‌سازم

ایده‌پرداز: م.ا.دانش.پ

محیط شهری تنها برای تردد خودرو نیست!
آیا می توان در پیاده رو با وجود حرکت موتور سیکلت احساس امنیت کرد؟
آیا یک فرد سالم و جوان با خیالی اسوده می تواند از خیابان عبور نماید ؟ کهنسالان، کودکان، افراد کم توان چطور!
آیا محیط شهری تنها برای گذر است؟
آیا در آینده ی نزدیک بسیاری از کلان شهرها با کمبود ظرفیت و تراکم و همچنین نزاع در استفاده از امکانات مواجه نمی شوند؟

پیشنهاد:استفاده از برخی معابر اکنون نیز مطلوب نیست راه حل های گونه گونی برای توسعه ی فضایی به خصوص اهمیت به پیاده وجود دارد. یا ساختمان ها باید عقب نشینی داشته باشند که با توجه به قیمت آن در کلان شهرها، تامین اعتبار هزینه بر است و یا همچون مترو در زیر زمین باشند که تنها محل گذر است. پیشنهاد این است که در روی خیابان ها پیاده راه داشته باشیم تا کمی از سبک زندگی ماشینی در قلب شهر فاصله بگیریم به طوری که روی پیاده روی موجود حفره ای برای عبور نور به پایین باشد و حتی دود خودرو از ان خارج شود. قسمت پیاده راه می تواند محل بازی کودکان باشد یا ورزش نوجوانان یا ملاقات دوستان یا استراحت کهنسالان باشد. درختان از طبقه ی پایین رشد کرده و شاخ و برگشان به سطح پیاده راه امده و حوضچه هایی با عمق کم موجب تلطیف هوا می شود و انعکاس نورش بر ساختمان ها بازتاب می یابد. افراد کم توان و معلول با آسانسور به بالا امده و آنان همچون دیگران دیده می شوند.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *